Brahmari in de LindeboomEr staat een oude, statige lindeboom naast het terras. Toen we hier in februari aankwamen, waren zijn takken natuurlijk nog kaal en kon je achter de boom de besneeuwde top van de Servelle waarnemen. In de ochtend scheen de zon er nog doorheen en zorgde ervoor dat we al gauw het ontbijt buiten konden nuttigen.

Met het lengen van de dagen, het ontluiken van de natuur, kwamen ook de bladeren van de boom tot leven en na enige weken was de berg aan het zicht onttrokken en bleef daarmee ook het terras de eerste uren in de schaduw, wat zeker geen bezwaar was omdat de temperatuur al snel begon te stijgen.

Weer wat later begon de bloesem zich te vormen en op de laatste dag van mei kwam de lindeboom tot bloei. Een zacht zoete geur verspreidt zich over het terras en de bijen hebben de boom inmiddels weten te vinden. Van de vroege ochtend tot laat in de avond klinkt er een onafgebroken gezoem in de boom en het is een wonderlijke ervaring om soms even onder de boom te zitten en ernaar te luisteren.

Er wordt wel eens gezegd dat de schepping, de ‘big bang’ niet met een geweldige explosie begon, maar met een heel zacht gezoem. Wetenschappers zijn nog altijd op zoek naar dat allereerste begin, wat moet klinken als een heel subtiel geruis.

Het allereerste begin…’nada brahma’. De gehele schepping is ontstaan uit klank. Adem is klank, adem is leven. Juist ademen leer je vooral door ‘brahmari’, de zoemende bij-adem te beoefenen. We hebben het regelmatig toegepast in de les. Talloze malen heb ik het mensen aangeleerd die voor ademcoaching, zoals dat tegenwoordig wordt genoemd, langskwamen.

De bij-adem is werkelijk de meest eenvoudige techniek om weer natuurlijk te leren ademen. De meeste mensen met ademproblemen ademen veel te snel. Door met een zoemend geluid te ademen, ga je vanzelf weer ademen in een veel trager ritme. Het volgende euvel is dat men te veel de nadruk legt op de inadem. We spreken daarom ook van ademhalen, alsof je vooral moeite moet doem om adem binnen te krijgen, terwijl we vergeten om uit te ademen. Technisch gesproken in de inadem een ontvangen, de ademspieren zijn eigenlijk behoorlijk passief, terwijl bij de uitadem de spieren juist actief dienen te zijn, dwz door ze samen te trekken zorg je ervoor dat de afgewerkte lucht het lichaam ook weer kan verlaten en er ruimte is voor nieuwe lucht, een nieuwe cyclus. Het is bijna ironisch om te constateren dat mensen met ademproblemen, of het nu hyperventilatie, astma of copd is, het gevoel hebben dat ze adem tekort komen, terwijl ze in werkelijkheid de lucht teveel binnenhouden, adem teveel hebben. En omdat er het gevoel van tekort is, wordt er nog meer adem gehaald en wordt iemand enkel benauwder en benauwder. Goed leren ademen betekent daarom eerst en vooral goed leren uitademen. Er wordt wel gesteld dat de inadem eigenlijk vanzelf gaat en je voor de uitadem actief moet zijn. Achter dit mechanisme zit de angst om (de controle) los te laten.

Ook wordt in de reguliere verhalen over hyperventilatie gezegd dat men veel te diep ademt. Maar dat is een foutieve bewering. We doen weliswaar vreselijk ons best om in te ademen, maar als je goed kijkt dan zie je dat we dan vooral hoog in de borst ademen. De adem komt niet diep in de buik. Voor mij is een diepe adem, een adem die voelbaar is tot diep in het buik-bekkengebied. De buikspieren zijn ook ademspieren. Als je ‘adem haalt’ worden juist de buikspieren ingetrokken en vastgehouden en blijft de adem hoog. Als de buikspieren ontspannen blijven bij de inadem, pas dan kan de buik welven en kunnen de longen zich goed vullen. Bij de uitadem trekken de buikspieren zich samen en kunnen de longen zich goed legen. Zonder overdrijving durf ik te stellen dat het gros van de mensen tegengesteld, omgekeerd ademt.

Wil je wat vrijer leven, leer dan vrij ademen. De uitadem is ook een barometer van hoe vrij je je kunt of durft te uiten. Soms ligt daarin al het probleem als iemand brahmari wordt aangeleerd. Omdat je er een klank bij maakt die je niet gewend bent, generen mensen zich soms en algauw stokt de uitadem daarom. Maar waarom zou je je generen, ongemakkelijk voelen. Doe je dat ook als je loopt te roepen, tieren, zeuren of te klagen?  Overigens heb ik een aantal keren op een kleuterschool les mogen geven. En iedere keer legden een aantal kinderen, eenmaal in kleermakerszit gepositioneerd, hun handen op hun knieën, duim en wijsvinger tegen elkaar (een bekende mudra) en begonnen spontaan te zoemen. Wellicht een oeroude herinnering aan oude tijden?

De techniek van Brahmari is heel simpel. Zit rechtop op de grond of op een stoel. Rechtop zitten is van belang, want met een ingezakte rug is het niet mogelijk op de juiste manier te ademen. Adem in, houdt dan even stil, heb de mond gesloten, de lippen, kaken en keel ontspannen en adem dan uit terwijl je de m-klank maakt. Doe dit zolang dat met gemak gaat. Doe dus vooral niet je best, maar laat het je intentie zijn om die mmmmm helder, overtuigend te laten klinken. Luister naar de klank zonder direct met een oordeel te komen of het moeilijk of gek is, of niet goed. Al gauw zul je ontdekken dat de uitadem wat langer begint te worden en de inadem voller wordt. Herhaal dat een paar keer en neem dan even pauze. Misschien ervaar je wat sensaties, een beetje lichtheid in je hoofd. Maar die zal toch volkomen verschillend zijn van wat je ervaart als je tegen een hyperventilatieaanval aan zit en heeft alles te maken met het feit dat je gewoon meer zuurstof opneemt. Doe opnieuw een drietal keer Brahmari en neem weer even pauze en tenslotte herhaal je dat voor een derde keer. Wist je dat de meeste mensen ongeveer 21.000 keer per dag ademen? Doe de serie 3 keer op een dag, dat is 3 x 3 x 3 = 27 keer. Ik garandeer je dat je binnen de kortste keren ontspannen hebt leren ademen en je de resultaten zult ervaren. Adem is leven. Leven is geen strijd om te overleven, maar is bedoeld om geleefd te worden.