Wat een overgang, wat een tegenstelling! Meer dan vier maanden verbleven we omgeven door bergen in de stille, afgelegen vallei van de Brette. Toen bracht het toeval, of wellicht was het de voorzienigheid of het lot, ons naar het hart van de toeristische Dordogne. De hoeveelheid kastelen, campings en kano’s op en langs de rivier is duizelingwekkend. Drommen toeristen struinen, zwoegen is misschien nog beter gedefinieerd, door de straatjes van de Anton Pieck-achtige stadjes. Een klein stukje voorbij zo’n stadje hebben we een lief huisje aan de rand van het bos gevonden waar we 2 maanden doorbrengen. Links van het huisje ligt kasteel Milandes waar Josephine Baker vele jaren heeft gewoond en vele goede werken heeft dverricht. Voor ons stroomt de Dordogne met daarachter beboste heuvels bezaaid met door Disney ontworpen kastelen, waarachter iedere avond de zon langzaam onder gaat. Aan de rechterzijde een grote manege. De eigenaresse is voormalig kampioene endurance en zelf volbloed adhd-er. Ze is bijzonder onder de indruk twee yogi’s als buren te hebben. Toen we met haar kennismaakten, bood ze direct aan gebruik te maken van het bij de manege behorende zwembad.

Al weken is het heet, heet, heet. Een dag dat de temperatuur niet boven de 30 graden uitkomt is zeldzaam, vele dagen gaat het richting de 40. Pas ver in de avond dalen de temperaturen en wordt het buiten aangenaam. Bosbranden zijn hier niet geweest maar als de wind uit het westen waait, ruik je de rook van de branden rond Bordeaux. De hemel kleurt dan bruingeel. Op die momenten waan ik mij weer in India.

Eén van de definities van yoga is: “Yoga is dat wat altijd gelijk blijft te midden van de paren van tegenstellingen” (BGII-48). Het denkende ‘ik’ is nooit in een staat van gelijkheid. Het streeft wel naar die staat van gelijkheid, heelheid, eenheid, geluk, maar juist dit streven naar die staat houdt de ongelijkheid, de verdeeldheid, het conflict in stand. Het ‘ik’ wil graag zijn eigen gelijk halen maar voelt zich al snel verongelijkt en dus ongelukkig.    

Het vraagt heel veel moed om dit alles in jezelf helder waar te nemen. Waarnemen zonder een keuze te maken tussen goed of slecht, gewenst of ongewenst. Waarnemen zonder weg te rennen of in de depressie te schieten, zonder de dingen te willen verklaren of veranderen. Het is nu eenmaal een gegeven dat deze wereld, dit lichaam en de geest veranderlijk en vergankelijk zijn. Het streven naar plezier beweegt onvermijdelijk naar pijn, streven naar vreugde leidt tot verdriet, erkenning en afwijzing volgen elkaar eindeloos op.

Weer is het zo’n warme dag. Tegen het eind van de middag loop ik naar het zwembad. Zelfs dat kleine wandelingetje doet je al gutsen van het zweet. Het water is flink opgewarmd. Toch voelt het eventjes koud als je het bad induikt. Al snel went het lichaam aan de overgang van droog naar nat, van warm naar koud. Een beetje poedelen, een paar baantjes zwemmen en dan weer naar de kant. In de schaduw van een boom rol ik een matje uit, ga zitten en laat het lijf drogen. Een paar oefeningetjes en dan zit het stil: sthiram en sukham, stabiel en ontspannen. 

Volkomen onverwacht gebeurt er iets. Ieder concept, ieder besef van warm of koud, nat of droog, verleden of toekomst, aangenaam of onaangenaam lost op. Er is enkel een volkomen keuzeloos gewaarzijn van wat is. Het denken, dat van moment tot moment iedere ervaring benoemt, bepaalt, vergelijkt en beoordeelt, houdt op te bestaan. Er is geen onderscheid meer tussen de waarnemer, het ik, en dat wat wordt waargenomen. De (psychologische) tijd houdt op te bestaan. Er is geen willen en worden meer.

Het was daar, plotsteling en onverwacht. Na een plons in het zwembad, zittend in de schaduw onder de boom, zonder iets te zoeken of verwachten. Die zegening, die gepaard gaat met puur bewust zijn, daalde neer. Die zegening, die er altijd is maar ons meestal ontgaat, druk bezig als we zijn met ‘worden’ of met wat is geweest.

Dát wat altijd heel, puur en één is, gaat vooraf, voorbij en overstijgt de paren van tegenstelling. En dát is je ware aard, dát is wat je werkelijk bent!  Het goede nieuws is dat je daar niet naar hoeft te streven. Het is er al. Je bent het al!